درآمدسازي در تشكل‌هاي كارفرمايي؛ بخش دوم:‌تشكل‌هاي كارفرمايي و درآمدسازي

هدف اين بخش بيان دو موضوع است كه زيربناي رويكرد ما نسبت به درآمدسازي را تشكيل مي‌دهند.

• اولي به تفاوت‌هاي بين تشكل‌هاي كارفرمايي در بخش‌ها متفاوت جهان مربوط مي‌شود. گرچه اكثريت عظيمي موافق هستند كه افزايش درآمدها يك هدف اوليه‌ي سازماني است، اما آنان از مواضع مالي بسيار متفاوتي شروع مي‌كنند و با چالش‌هاي متفاوتي مواجه مي‌شوند. در نتيجه، يك ايده كه براي يك تشكل خوب عمل خواهد كرد، در تتشكل ديگر لزوماً موفق نخواهد بود. اگر رويكرد «بهترين سرمشق» مورد توجه قرار بگيرد، اين نكته اساسي است كه سرمشق‌هاي موفق در يك كشور در شرايط تاريخي، اجتماعي و اقتصادي تشكلي كه آن را ه تصويب رسانده بررسي شود.
• دومي به آنچيزي مربوط مي‌شود كه به عنوان «تناقض‌نماهاي كليدي ايجاد درآمد» توصيف مي‌شوند كه در مورد تشكل‌هاي كارفرمايي به كار مي‌روند:
  • حداكثررساني عضويت يا عضوگيري
  • هزينه‌هاي دفاع كارآمد و گرايش به مفت سواري؛ و
  • خدمات غيرانتفاعي و نياز به انتفاع - واقعيت‌هاي مربوط به يارانه دادن براي كار دفاعي.

بدون درك اين تناقض‌نما، راهبردهاي منسجم براي درآمدسازي را نمي‌توان تدوين كرد.

جهان تفاوت - محدوديت‌ها انتقال بهترين سرمسق‌

پژوهش صورت گرفته از طريق نظرسنجي از كارفرمايان از سوي دفتر فعاليت‌هاي كارفرمايي (دفكا) سازمان بين‌المللي كار (س.ب.ك) در سال 1999 و 2003 يكي از رايج‌ترين نقل‌ قول‌هاي مورد استفاده‌ي مسؤلان اجرايي تشكل‌هاي كارفرمايي براي توصيف تشكل‌هايشان را تأييد كرد كه:

«. . . آن‌ها تشكل‌هاي فقير  اعضاء ثروتمند هستند».

هر دو نظرسنجي سال 1999 و 2003 نشان مي‌دهد كه يكي از اولويت‌هاي كوتاه تا ميان مدت تشكل‌هاي كارفرمايي در سرتاسر جهان ايجاد درآمد اضافي ست.

اين واقعيت كه بيشتر تشكل‌هاي كارفرمايي در يك نگراني كه تفاوت‌هاي عظيم در منابع در اختيار تشكل‌ها در دنياي توسعه‌يافته و جاهاي ديگر را مي‌پوشاند سهيم هستند. نمودار زير، برگرفته از پژوهش 1999، نشان مي‌دهد كه تشكل‌هاي كارفرمايي در كشورهاي توسعه يافته از درامد سالانه‌اي 50 برابر همتايان خود در كشورهاي در حال توسعه بهره مي‌برند.

كاركنان تشكل‌هاي كارفرمايي در كشورهاي توسعه‌يافته به طور متوسط 114 نفر است در حاليكه اين رقم در كشورهاي در حال توسعه كه تلاش ميكنند تا به همان هدف‌ها برسند به طور متوسط هفت نفر است.

گرچه اين موضوع در بخش‌ها چهار تا شش با تفصيل بيشتري بررسي خواهد شد، در اينجا مفيد خواهد بود چند كلمه‌اي در مورد منابع درامدي و اينكه چطور اين منابع در ميان تشكل‌هاي كارفرمايي فرق مي‌كنند گفته شود.

• نه از ده تشكل‌ كارفرمايي در كشورهاي توسع‌يافته بيش از 60 درصد درآمد خود را از حق عضويت تأمين مي‌كنند. (در واقع، 60 درصد يا بيشتر، بالاترين پاسخ ممكن به پرسش مربوط در نظرسنجي بود و شواهد افواهي حاكي است در بيشتر اين تشكل‌ها رم نزيك به 90 درصد است).
• در كشورهاي در حال توسعه و كشورهاي با اقتصاد در حال گذار تكيه بر درآمد حق عضويت نوعاً بسيار كم‌تر است. حدود دو سوم تشكل‌هاي كارفرمايي 60 درصد درآمد‌هاي خودشان را از طريق حق عضويت تأمين مي‌كنند و باقي مانده از ارايه‌ي هرازگاهي خدمات به اعضاء و غيراعضاء تأمين مي‌شود. در كشوهاي جديد عضو اتحاديه‌ي اروپا و در كشورهاي در حال عضويت در اين اتحاديه، بخش عمده‌ي درآمدها (تا 30 درصد) از هداياي جهاني، ملي و اروپائي تأمين مي‌شو.

از اين داده‌ها روشن مي‌شود كه تشكل‌هاي كارفرمايي در كشورهاي فقيرتر نمي‌توانند به طور خود به خودي از راه تكثير مدل‌هاي مورد حمايت همايانشان در كشورهاي توسعه‌يافته ثروتمندتر شوند. با اين همه، اين تشكل‌ها مي‌توانند با تمركز بر فعاليت‌هاي درآمدساز در نقاط قوت سازماني خودشان درآمد ايجاد كنند.